Deze foto maakte mijn vriend tijdens onze zomervakantie in de Picos de Europa in Noordwest Spanje. We waren met een kabelbaan naar ongeveer 1800 meter hoogte gegaan. Tijdens onze wandeling boven, zagen we de wolken spontaan onder ons verschijnen.
Een uurtje voordat hij deze foto maakte was het uitzicht nog helemaal helder en zagen we een groen dal. Maar razendsnel ‘versperden’ de wolken ons zicht. Versperden tussen haakjes hoor, want wat vond ik dit fenomeen toch mooi! Magisch zelfs.
Van een goede naar een slechte bui
Vandaag had ik een gesprek met iemand over gemoedstoestanden. Je zou het ook stemmingen of buien kunnen noemen. Ik was namelijk spontaan ergens flink geïrriteerd over en abrupt ook mega chagrijnig. Ik voelde me meteen heel erg moe en had nergens zin meer in. Behalve chocola en koekjes dan 😉.
Razendsnel had ik een overvol hoofd. Net zo snel als dat de wolken verschenen in de Picos de Europa en ons zicht vertroebelden, kwamen ook gedachten bij mij op. Gedachten die vooral negatief waren. Wat was ik ineens in een slechte bui!
Gedachten herkennen
Wat ben ik dan blij dat ik tegenwoordig dankzij inzichten in de 3 principes ook razendsnel herken dat het alleen maar gedachten zijn die ervoor zorgen dat ik het even niet meer helder zie. Net zoals die wolken in de lucht dus. Beiden net zo vloeibaar en tijdelijk. Ze komen vanuit het niets én daarin verdwijnen ze ook weer vanzelf.
Het alleen al herkennen dát er gedachten zijn in een lage gemoedstoestand (die sombere bui dus), is al genoeg. Als een soort friendly reminder. Net zoals wanneer je een afslag voorbij rijdt en denkt: “Oeps, afslag gemist” en je stuurt bij.
Hoe je gedachten in een lage stemming herkent? Dit is mijn buienradar:
- Een druk hoofd. Met van die repeterende gedachten en verhalen, waarvan ik dan ook nog eens overtuigd ben dat ze de waarheid zijn.
- Het overdonderd worden. Zeker als ik spontaan overvallen wordt door irritaties, onzekerheid of zorgen. Hoe sneller hoe ongemakkelijker het leven ineens is!
- Het heel serieus nemen. Vooral mezelf. Maar zeker ook anderen of situaties. Ik krijg dan de neiging om te gaan analyseren en verklaren. Het leven voelt dan al snel ineens zwaarder en ingewikkelder. En er is nog maar weinig gevoel voor humor.
- De schuld aan iets of iemand anders geven. “Het komt door… ”, “Het ligt aan…”. Ook de oplossing lijkt dan ineens alleen buiten mezelf te liggen: “Als die ander nou…”. “Pas als dit project klaar is dan…”
- Het overdrijven. Met woorden in de trant van: niemand, nooit, altijd, continu. Denk aan gedachten als “Ik maak me altijd klein”, “Niemand begrijpt me”, “Ik weet echt nooit wat ik wil”, “Het is echt de story of my life”.
- Een onredelijke urgentie. “Ik MOET nú echt dit of dat…” Het probleem moet nú echt opgelost worden, desnoods met een koekje (of liever de hele koektrommel). Want dat nare gevoel wil ik nu niet voelen.
- En vooral sensaties in mijn lichaam. Bijvoorbeeld knarsende tanden, lippen stijf op elkaar, mijn schouders die aanspannen, onrust in mijn buik of het spontaan giga moe zijn.
Herken je die sombere bui ook? Met van die gedachten waarvan je, als je er later op terugkijkt, denkt: Waar kwam dát ineens allemaal vandaan?
Misschien hoef je die gedachten de volgende keer niet meer zo serieus te nemen. Zie een sombere bui als een seintje van je eigen buienradar. Tijdelijk veel (gedachten)wolken! Die verdwijnen vanzelf weer. Net zoals boven in de Picos de Europa…
… het uitzicht was niet weg. Alleen even uit zicht.
0 Reacties