Ken je dat gevoel dat je hoofd alsmaar blijft ratelen? Zelfs tijdens gesprekken of in je slaap. Van die eindeloze gedachten die zich met álles bemoeien: wat je moet doen, wat je beter had kunnen zeggen, wat er straks misschien misgaat?

Tijdens mijn trainingen doen we weleens een oefening die daar dwars doorheen prikt: ‘free writing’. Vrij schrijven dus. Pen op papier, blijven schrijven zonder te stoppen of te verbeteren. Gewoon schrijven wat er komt gedurende minimaal 5 minuten.

Ik deed zelf onlangs ook mee en schreef bijvoorbeeld:

Wat ga ik nu schrijven? De woorden zullen vanzelf uit mijn pen komen. Nou ja ze komen natuurlijk niet uit mijn pen. Daaruit komt alleen maar inkt ;-).

De woorden komen elders vandaan.
Het lijkt uit mijn hoofd. Maar is dat wel zo?

Mijn hoofd is nu alleen maar een soort computertje, die ‘het’ vertaalt naar woorden.
Van vormloos naar vorm. Alsof het me ingegeven wordt.

Op een andere lijn lijkt er nu wel iets of iemand te zijn die meekijkt. Die observeert hoe deze schrijfopdracht nu gaat. Niet alleen bij mij, maar ook bij de andere deelnemers.

• • • Wat zouden anderen van deze schrijfopdracht vinden?
    • Hoe ervaren zij dit?
    • Welk inzichten zouden hieruit komen?

Ik hoef het antwoord natuurlijk niet te weten. Maar…

En toen ging de timer.
Een zacht tum-tie-tum geluidje haalde ons uit de schrijfstilte.

Ik maakte mijn laatste zin nog af: Maar toch vind ik het leuk om het te horen.

We deelden vervolgens met elkaar wat er ervaren werd tijdens het vrij schrijven.

Iemand vertelde dat ze in eerste instantie weerstand ervaarde. “Wat een stomme oefening. Ik heb hier helemaal geen zin in. Ik ga het niet doen hoor.” Vervolgens herkende ze dit allemaal van die niet helpende gedachten waren waar ze letterlijk op papier een PUNT achter zette én daarmee ook in haar hoofd. Vervolgens kwamen er vanzelf moeiteloos nieuwe frisse woorden op papier.

Een ander gaf aan ineens te zien hoe eenvoudig het eigenlijk is om te luisteren naar je innerlijke stem. Het zijn echt altijd en alleen gedachten die er als een sluier overheen liggen. Het gaat er niet om wat er dan gedacht wordt, maar alleen om te zien dát er gedacht wordt.

En weer iemand anders gaf aan ontspannen te worden van doelloos schrijven. Je hoeft daarna eigenlijk alleen nog maar te schaven als je er iets mee wilt doen. Zoals ik dat ook met mijn tekst hierboven heb gedaan door er alleen nog witregels tussen te zetten.

Het blijft heerlijk om te zien hoe eenvoudig inzichten in de werking van de menselijke ervaring leiden tot meer ontspannen werken en dieper luisteren. Dieper luisteren naar anderen, maar bovenal ook naar jezelf. Waarbij dan natuurlijk wel de vraag is wie je onder die zelf verstaat, maar dat is meer iets voor in een training.