Je pure passie vinden

Je pure passie vinden

Lukt het maar niet om je passie of purpose te vinden? Ik herken het. Het is voor mij ook jarenlang een zoektocht geweest. Wat vind ik nou echt leuk. Waar ben ik nou echt goed in? Wie wil ik eigenlijk zijn? Wat wil ik met mijn leven? Hoe harder ik zocht, hoe verder ik ervandaan leek te gaan.

Tegelijkertijd geniet ik enorm van mensen met een passie. Dat plezier, die stralende ogen, hun enthousiasme en bezieling. Ze gaan ergens helemaal in op, doelloos, alsof de wereld even stilstaat. Ik kan zo blij worden van die energie. Zelfs als datgene waarin zij zich vastbijten mij totaal niet interesseert.

 

“Je hebt een passie voor Passie!”

Dat zei ooit iemand tegen mij. Daar lijkt het wel op he? Ik schrijf Passie nu trouwens bewust met een hoofdletter. Want er lijkt voor mij een verschil te zijn tussen passie en Passie. Want sinds dat ik de werking van onze menselijke ervaring pas zie (deze woordspeling moest er even in, haha), is het voor mij einde zoektocht. Wat ik dan gezien heb? Wat onze ware natuur is en dat is…. Pure Passie! Ik leg je uit wat ik bedoel.

 

Heel veel denken

Als je zoekt naar een passie (met een kleine letter p dus) of iets wat je leuk vindt, heb je waarschijnlijk heel veel gekwek in je hoofd. Want wees eerlijk: jij hebt het nu waarschijnlijk niet echt naar je zin op je werk. Je doet het werk bijvoorbeeld al een tijdje of het is toch niet helemaal je droombaan. Je komt regelmatig moe of futloos thuis. Je hebt slapeloze nachten, omdat je maar ligt te malen. Dat zou je anders willen. Je verlangt naar iets anders dan zoals het NU is. Maar naar wat dan?

 

Ja, naar WAT zoek je eigenlijk?

In mijn zoektocht werd ik door loopbaancoaches regelmatig aangemoedigd om ‘mijn passie of purpose’ te vinden in de kleine dingen om me heen, of wat ik in mijn jeugd leuk vond en wat ik zo in die andere mensen bewonder. Dat moest ik dan opschrijven. Nou toen ging mijn denktrein razendsnel rijden en zelfs ontsporen met nare gedachten. Ik wist het namelijk gewoon echt niet! “Helluuuup! Wat doe ik hier eigenlijk op deze aardbol…?”

In die tijd vond ik wijntjes drinken met vriendinnen trouwens het allerleukste om te doen. Maar dat leek me – ondanks het advies om vooral meer te doen wat ik leuk vind – toch niet zo verstandig om dat vaker te gaan doen…

Met de kennis van de 3 principes zie ik nu dat op die manier zoeken echt volkomen nutteloos was. Dingen die ik vroeger als klein meisje immers leuk vond (denk aan turnen, met poppen spelen en kleding naaien) boeien mij nu totaal niet meer. Ook de dingen waarin die mooie mensen zich verliezen interesseren mij vaak niet. Zij gaan bijvoorbeeld helemaal op in stamboomonderzoeken, paardrijden, zingen of schilderen. Nou mij niet gezien hoor. Althans, op dit moment niet…

 

Passie zit natuurlijk ook niet in ‘iets’.

Als passie in ‘iets’ zit, zou iedereen hetzelfde doen. Passie wordt bovendien vaak maar tijdelijk ervaren. Zo ken ik iemand die van haar passie haar werk maakte en het ineens niet meer zo leuk vond. Er kwam ineens zoveel denken bij… over geld vragen, zichtbaar zijn, de boer op moeten met haar aanbod. Spontaan was ze haar hobby én passie kwijt!

 

Dus terug: wat zoek je nou eigenlijk?

Datgene wat je zoekt is echt dichterbij dan dat je denkt. Je vindt het alleen niet door er meer over na te denken en het buiten je te zoeken. Natuurlijk mag je best om je heen kijken. Ik sluit niets uit. Alleen niets van buitenaf geeft jou die passie, dat vuur, wat je zoekt. Het is  zinvoller om naar binnen te kijken, naar de ruimte tussen en voor(bij) de woorden.

Mensen die Passie (met een hoofdletter dus) ervaren, lijken immers juist helemaal niet te denken! Je herkent die momenten zelf vast ook. Ook al is het maar een glimp of even kort een subtiel gevoel. Je bent er vaak pas achteraf van bewust en niet in het moment zelf. Het zijn namelijk die momenten waarin er even geen tijd en ruimte lijken te bestaan. Je vergeet de klok. Je denkt niet aan waar je op dat moment bent. Er is ook even helemaal geen “ik” of “zoektocht”. Je gaat helemaal op in het NU. Zonder verleden of toekomst. Er wordt heel natuurlijk geleefd en gecreëerd zonder dat daar gedachten over zijn.

De stilte spreekt

Een volkomen natuurlijke expressie

Dat vormloze (zonder tijd, ruimte en materie) noemt Sydney Banks die de 3 principes ooit beschreef: het principe Mind. (Jaja, ook weer met een hoofdletter, omdat het iets anders is dan jouw persoonlijke brein.) En Eckhart Tolle heeft het vaak over het NU of de Stilte. Je zou het ook je ware natuur of de universele levensenergie kunnen noemen. Van daaruit wordt alles, iedere ervaring, moeiteloos gecreëerd. Een volkomen natuurlijke expressie. Dat is Pure Passie!

 

Passie is geen bestemming

Dus dreig je toch weer even op zoek te gaan naar een passie? Omdat je je afvraagt of dít het nou is of niet helemaal op je plek lijkt te zitten? Herinner je weer even dat jouw bezieling dichterbij is dan dat je denkt. Passie is geen bestemming, maar een staat van zijn. Nogmaals, die vind je niet buiten je, maar van binnen. Het is er al, in die stille ruimte voor(bij) je gedachten.  Het is er al. Het IS…

 

 

Vind je het leuk om hierover verder te mijmeren?

Gratis e-book aanvragen
Geldproblemen versus geldzorgen

Geldproblemen versus geldzorgen

Herken je ook dat stemmetje in je hoofd over geld? Bijvoorbeeld als je twijfelt over je baan, als je een onverwachte financiële tegenvaller hebt of als jij je afvraagt of je nog wel voldoende buffer op de bankrekening hebt voor het geval het nodig is. Het begint met het zien van een getal op je bankrekening, maar al snel lijkt het alsof je zonder eten naar bed moet. Je hebt geldzorgen.

Geldzorgen hebben we bijna allemaal. Of je nou een ondernemer of in loondienst bent. Of je nou rijk of arm bent. Of je nou wel of geen koophuis (of zelfs meerdere huizen) hebt. Of je nou wel of geen kinderen, personeel of partner hebt. Toch lijken geldzorgen nog steeds een taboe te zijn. We praten er liever niet over, maar denken er des te meer over. Met stress tot gevolg.

 

Potje onrust

Zelf had ik begin dit jaar zo’n stemmetje over geld. Ik twijfelde toen of ik zou stoppen met bepaalde opdrachten. Opdrachten waarmee ik makkelijk, zonder al teveel inspanningen, meer dan genoeg geld verdiende. Dan keek ik weleens naar mijn bankrekening en rekende ik uit hoeveel ik in buffer had om een tijdje zonder opdrachten te zitten. Er kwam toen een keer op om mijn zakelijke spaarrekening in 3 potjes te verdelen: een potje voor de Belasting, een potje voor een Buffer en een potje voor een Bonus voor leuke dingen. Ik had vooral lol om de namen van de potjes (viel jou de 3 B’s ook op?), dan dat ik plezier had om de verdeling. Want dit geknutsel met cijfers gaf mij toch een potje onrust! Voor mijn gevoel had ik nu namelijk ineens minder geld, terwijl ik echt geen euro minder op de bankrekening had. Grappig hè?

Geldzorgen versus geldproblemen

Ineens zag ik het verschil tussen een geldzorg en een geldprobleem. Stel nou namelijk dat ik echt geen rode rotcent meer in de potjes zou hebben, diep in de schulden zit, er nooit meer geld binnenkomt, ik ook niet meer kan werken of iets kan verkopen en er ondertussen wel rekeningen betaald moeten worden…, ja dan heb ik een geldprobleem. Maar dat was op dat moment helemaal niet aan de orde. Er waren alleen horrorgedachten dat het zover zou kunnen komen! In een denkbeeldige toekomst dus.

In het NU is er nooit een (geld)probleem

Eigenlijk is er in het NU nooit een probleem. Dus ook geen geldprobleem. Totdat je ineens spontaan aan geldtekorten denkt en wat dat dan betekent. Of beter gezegd: totdat er geldgedachten voorbijkomen. Want jij denkt niet expres aan geld. Dat gebeurt vanzelf. Je drukte immers niet op de “laat ik mij nu eens heerlijk zorgen maken over geld”-button, toch? Het gebeurt gewoon.

En voordat je het doorhebt, maak je van je geldzorgen een geldprobleem. Die natuurlijk door ons bewustzijn levensecht worden gemaakt via allerlei fysieke sensaties. Van die onrust willen we af, dus gaan we sleutelen en nog meer denken, denken en denken. Hoe langer je eraan denkt, hoe heftiger je probleem: financiële crisis! Wat dan behulpzaam kan zijn om te zien van waaruit die gedachten opduiken.

 

Van waaruit duiken gedachten op?

Voor mij voelt het alsof alle gedachten, dus ook zorgelijke én zorgeloze gedachten, oppoppen vanuit ‘het niets’. Ik noem het vaak: out of te blue. Alsof mijn gedachten wolkjes zijn die verschijnen én ook weer verdwijnen in die oneindige blauwe lucht. Dat herkennen helpt. Wetende dat alle (gedachte)wolkjes tijdelijk zijn en vanzelf weer verdwijnen als sneeuw voor de zon.

Je bent er maar één gedachte vandaan, zou Sydney Banks zeggen die de 3 principes ooit beschreef. Dan ontstaat er weer helderheid en opent zich een oneindig potentieel aan frisse mogelijkheden om van je geldzorgen geen probleem meer te maken.

Herkenbaar? Leuk als je jouw reactie hieronder deelt.

Gratis e-book aanvragen
Zien wanneer je gezien wil worden

Zien wanneer je gezien wil worden

Jij hebt vast ook weleens een mindere dag op je werk. Je bent bijvoorbeeld moe, chagrijnig of geïrriteerd. Dat zijn van die dagen dat je een opmerking van je baas even niet kan hebben. Misschien ervaar je het zelfs wel als negatieve kritiek. Het verliezen van een aanbesteding voelt als een persoonlijke nederlaag. En feedback van een klant of collega op jouw werk geeft je het gevoel dat je niet goed genoeg bent. Je voelt je niet gewaardeerd en hebt behoefte aan erkenning. Je wilt gezien worden.

Het tegenovergestelde gebeurt ook. Wanneer je in een vrolijke, blije bui bent, ervaar je diezelfde opmerking, verlies of feedback als een aanmoediging, leerpunt of misschien wel als een soort spirituele bypass (‘het had vast zo moeten zijn’). Dan komt de behoefte aan erkenning misschien wel helemaal niet in je op. Je voelt je juist heel erg gewaardeerd.

Hoe zit dat eigenlijk, dat we het ene moment meer behoefte aan waardering en erkenning lijken te hebben dan op andere momenten?

 

De kleur van het denken

“Dat ligt aan mijn bui.” Zo reageerde een deelnemer van een dagretreat op de vraag wat haar werkplezier lijkt te geven. Ze vertelde: “Soms vind ik de administratie doen echt zo ontspannend. Dan ben ik vrolijk, zet ik een lekker muziekje op en werk ik gedachteloos alle facturen weg. Maar soms heb ik mijn dag niet. Als ik moe en neerslachtig ben, dan vind ik de administratie doen echt vreselijk. Dan ga ik enorm oordelen over anderen en vooral ook over mezelf.”

Deze deelnemer benoemde een mooi inzicht over het denken: jouw bui (oftewel gemoedstoestand of stemming) bepaalt hoe jij op dat moment de werkelijkheid ziet. In een sombere of chagrijnige bui is jouw werkelijkheid ook somber. Alsof iedereen tegen je is, je niet gezien wordt en niemand je waardeert. In een vrolijke bui zie je jouw werkelijkheid en de mensen om je heen een stuk vrolijker. Alsof iedereen aardig is, het met je eens is en je gewaardeerd wordt. Jouw werkelijkheid wordt dus – volkomen onschuldig trouwens – gekleurd door je denken.

“Je gedachten zijn als het penseel van een kunstenaar.
Ze creëren een persoonlijk beeld van de realiteit waarin je leeft.

–  Sydney Banks

Herkenning in plaats van erkenning

Het is niet je baas, de opmerking, de winst (of verlies), een presentje, schouderklopje of welke gebeurtenis dan ook waaruit jij erkenning of waardering haalt. Hoe echt dat ook lijkt. Dat is juist het misverstand, waardoor we maar blijven ploeteren. Daarmee zeg ik niet dat je geen waardering mag uiten. Blijf daar vooral mee doorgaan hoor als dat goed voor jou voelt.

Het gaat er alleen niet om WAT er dan gezegd, gedaan en dan daarover gedacht wordt. Maar herkennen DAT er gedacht wordt, in een bepaalde kleur en waar die gedachte eigenlijk vandaan komt. Dat herkennen kan heel behulpzaam zijn, bijvoorbeeld dus als jij je niet gewaardeerd voelt. Of merkt dat een ander zich niet gewaardeerd voelt ondanks jouw complimenten. Er wordt alleen – nogmaals volkomen buiten jouw schuld om – volautomatisch betekenis gegeven aan de gebeurtenis. Vaak met een oordeel dat het anders zou moeten zijn dan dat het NU is. En dat denken maakt de gebeurtenis vervolgens ook nog eens persoonlijk, waardoor jij je ineens wel of niet gewaardeerd voelt of niet.

Als je dat echt ziet, valt de behoefte om te sleutelen aan die gebeurtenis en vooral aan de (persoonlijke) betekenis misschien wel weg. Die gedachte was immers al gecreëerd en verdwijnt ook weer als vanzelf. Omdat alle gedachten altijd tijdelijk en vloeibaar zijn. Neem dit trouwens niet van mij aan. Ga het zelf herkennen.

 

Elke bui gaat weer voorbij

Net zoals een regenbui is jouw gemoedstoestand, stemming of bui ook altijd tijdelijk. Vaak duurt jouw bui niet langer dan een paar uurtjes. Zelfs in de meest verdrietige en stressvolle perioden zijn er tussendoor momenten dat je even een andere ‘bui’ hebt of het zelfs even helemaal vergeet. Alsof de zon zich even laat zien tussen de wolken. Kijk daar maar naar. Naar die zon die altijd schijnt, ook als je hem niet ziet.

Je bui herkennen is dus echt genoeg. Die bui is immers van zichzelf geen probleem. In het besef dat wat je werkelijk bent, je ware natuur, zoveel grootser is dan die buien. Net zoals die zon…

Op vrijdagochtend 3 november geef ik een gratis online inspiratiesessie waarin erkenning en waardering op het werk centraal staat. Ik zou het erg waarderen als je erbij bent. 😉

Gratis e-book aanvragen
Slapeloze nachten

Slapeloze nachten

Het is 3 uur ‘s nachts en je wordt ineens wakker. Je draait je om en probeert weer in slaap te vallen. Maar je begint te malen. En dus draai je je weer om naar de andere kant. En vervolgens blijf je maar aan de werkdag van morgen denken… Heb jij ook last van slapeloze nachten?

The Opposites schreven er een nummer over:
Slapeloze nachten
Lig alleen in bed
Denk alleen aan morgen
Mijn gedachte maakt me gek

Gekmakende gedachten

Vroeger lag ik regelmatig in bed al die ene mail te formuleren die ik nog moest versturen. Ik schreef hem wel 10 keer in mijn hoofd. Of ik was een meeting aan het voorbereiden, terwijl ik eigenlijk wilde slapen. Tussendoor popte dan ook nog op welke fouten ik eerder die dag misschien wel gemaakt had of in de toekomst nog zou kunnen maken.

Hoe langer ik lag te woelen, hoe meer rampscenario’s er voorbij kwamen. En daar moest dan natuurlijk ook weer over nagedacht worden. Hoe kon ik die voorkomen? Gek werd ik van die onrustige gedachten!

Hoe meer onrust ik ervaarde, hoe meer het leek alsof het ook echt een slapeloze nacht zou gaan worden. Dan zag ik het alweer 4 uur worden. En dan kwam er weerstand tegen het wakker liggen. Ik moest natuurlijk wel fit zijn voor de dag van morgen. Want anders zou die meeting niet goed gaan. Wat zouden ze dan wel niet van mij denken? In mijn hoofd was ik dan al ontslagen, waardoor ik mijn hypotheek niet meer kon betalen en ik mijn huis uit moest.

De gedachtentrein ontspoorde.


Nooit meer wakker liggen van slapeloze nachten

Vaak worden er allerlei tooltjes en trucjes geadviseerd om je aandacht in je lichaam te brengen, bijvoorbeeld met yoga nidra of het geluid van ruisende golven. Maar als dat voor iedereen altijd zou helpen, dan zou niemand meer ‘s nachts wakker liggen. De ene keer val je er misschien wel van in slaap en een andere keer niet. Misschien word je er zelfs nog onrustiger van, omdat de oefening bij jou niet lukt. Doe je dát ook al niet goed… Zucht.

Een betere nachtrust begon bij mij met zien dat slapen een concept is waar veel ideeën over zijn. We hebben veel gedachten om slapen heen, zoals waaraan een goede nachtrust zou moeten voldoen. Bijvoorbeeld dat we een bepaald aantal uur slaap nodig hebben om te kunnen functioneren. En toch zijn er mensen die maar een paar uur slapen en mensen die juist heel veel slapen en beiden prima functioneren. Of we vinden dat je hooguit één keer per nacht even kort 5 minuten wakker mag worden om naar het toilet te gaan. Maar echt niet vaker en langer dan dat, want anders… (En daar gaat de gedachtetrein weer rijden.) Maar wat nou als al die gedachten over waaraan je slaap moet voldoen wegvallen? Zou je dan nog wakker liggen van een slapeloze nacht?

Bovendien is slapen eigenlijk helemaal geen concept. We doen het namelijk allemaal en slapen is iets compleet natuurlijks. Daar is niets voor nodig. Het gebeurt gewoon! Je valt er ineens in… Daar hoef jij niets voor te doen. Net zoals wakker worden trouwens. Ook dat gebeurt gewoon.

The Opposites zingen nog verder:
M’n hoofd zit in de toekomst
M’n lichaam in het nu


Je hoofd heeft onzekerheid op bezoek

Ook het besef dat mijn hoofd vaak in de toekomst was (nou ja, niet letterlijk dan natuurlijk…) heeft ervoor gezorgd dat ik die tooltjes en trucjes niet meer als dé oplossing zag. Het kan namelijk veel simpeler: herkennen dat er op dat moment – in het nu – denken op bezoek is. En het voordeel van bezoekers zijn: ze gaan altijd weer weg. Ze blijven niet voor altijd bij je wonen; ze komen slechts tijdelijk op visite. Zo spontaan als ze langskwamen, zo plotsklaps zijn ze ook ineens weer verdwenen.

Gekmakende gedachten komen uiteindelijk altijd neer op onzekerheid. Of we wel goed genoeg zijn. Of we wel veilig zijn. Je bent even vergeten wat je ware aard is. Veiligheid is namelijk jouw fabrieksinstelling; je basis; je uitgangspunt. Het is wie je bent. Je bent níet dat wakker liggende lichaam dat denkt. Je bent niet gek te maken. Maak dit jou nieuwsgierig? Begin eens met je af te vragen van waaruit die ‘gekmakende’ gedachten eigenlijk verschijnen en ook weer in verdwijnen. Dus vóórdat een slapeloze nacht een dilemma werd.

 

Ervaar je zelf ook regelmatig (‘s nachts of overdag) gekmakende gedachten en gevoelens en wil je van die ballast af? Dan nodig ik je uit voor mijn gratis online inspiratiesessie op vrijdagochtend 6 oktober. Dan mijmeren we verder over dit onderwerp met andere harde werkers en ondernemers.

Gratis e-book aanvragen
Help! Keuzestress

Help! Keuzestress

Iedereen heeft weleens last van keuzestress op het werk. Wil ik in deze baan blijven of niet? Wil ik die lastige klus nu of later uitvoeren? Ga ik vrijdagmiddag borrelen met mijn collega’s of uit eten met mijn gezin? Blijf ik in de file staan of ga ik van de snelweg af? Als je erover praat met anderen, dan krijg je vast allerlei goedbedoelde tips en adviezen. Ook het internet staat er vol mee hoe je weloverwogen keuzes maakt. Hoe langer je wikt en weegt, hoe moeilijker het lijkt te worden om die knoop door te hakken. Maar hoe klinkt het voor jou dat je de keuze eigenlijk al weet, maar het alleen nog niet ziet?

Welke poort moet ik kiezen?
Onlangs droomde ik dat ik in mijn favoriete stad Málaga was. Ik zat in een overvolle tram en ik voelde aan alles dat ik uit die tram wilde stappen. Weg uit die benauwde mensenmassa. Ik stapte uit en kwam uit in een wijk die ik niet kende. Nieuwsgierig wandelde ik door de wijk en genoot ik van het moment. Ineens kwam ik op een mega groot plein uit, dat helemaal leeg was. Om het plein heen stonden allemaal gebouwen met poorten. Ik stond daar in het zonnetje en vroeg me af: welke richting moet ik nu op? Welke poort moet ik nu nemen? Wat bevindt zich achter elke poort? Ik zag een paar mensen rondlopen op het plein en iedere keer als ik naar ze toe liep om de weg te vragen, verdwenen ze in het niets.

Toen ik vervolgens wakker werd, moest ik heel hard lachen. Ik vond het zo’n prachtige metafoor voor wat er op dat moment in mijn leven speelde. Ik twijfelde op dat moment namelijk over mijn bedrijf en had het gevoel dat ik een keuze moest maken. Maar ik had totaal nog geen idee wat er zich achter elke ‘keuzepoort’ bevond.

Wat als ik de verkeerde keuze maak?
Als je keuzestress hebt, willen we vaak eerst alle poorten bekijken voordat we een keuze maken. We doemdenken en zien allerlei obstakels die we eerst willen analyseren. We zijn – volkomen onschuldig – vooral bezig met ‘Wat als ik de verkeerde keuze maak?’ We lijken vooral angst te hebben voor iets dat er nog niet is.

Maar kun je leven met de vraag dat je het niet weet? Oftewel: kun je leven met het niet weten? Wat popt er dan bij jou op? Als je goed kijkt, zie je dat er in het hier en nu eigenlijk niks aan de hand is. Je bevindt je alleen op ‘een leeg plein’. Er is er ook nog niks voorbij die poort. Totdat we denken van wel…

“Everybody is only one thought away from whatever you are looking for.
And that one thought, do you know what it is? It’s the state of thoughtlessness.”
SYDNEY BANKS

Chill, en je weet weer wat je wil
Als we keuzes willen maken, lijkt het zo zinvol om er nog meer over na te denken, alles rationeel te overwegen en advies te vragen aan anderen. Je bent dan echter zo bezig met denken, denken en nog eens denken, dat er dan juist chaos in het hoofd ontstaat. Een enorme gedachtenstorm! Je kunt het vergelijken met zo’n sneeuwbol. Als je blijft schudden, dan wordt de bol overal gevuld met sneeuw en zie je niet meer wat daarachter zit. Wanneer je stopt met schudden, verschijnt vanzelf wat zich in die bol bevindt.

Als ik dan toch één tip mag geven, dan is het:
Chill, en je weet weer wat je wil.

Elke keer als je keuzestress ervaart, hoef jij je alleen maar te realiseren dat je in een gedachtenstorm zit. Meer niet. Dan zul je zien dat je uiteindelijk vanuit het niets – vanuit die leegte – een keuze zal maken. Of niet, want ook dat is een keuze. Chill he?

 Op vrijdagochtend 6 oktober geef ik trouwens weer een gratis online inspiratiesessie met als onderwerp gekmakende gedachtes en gevoelens. Wéér iets om te kiezen: sluit ik aan of niet? 😉

Gratis e-book aanvragen